თუ მაღალი და დაბალი ჩინის სასულიერო პირებს პოლიტიკური სიმპათიები გააჩნიათ და/ან პოლიტიკური საქმიანობა სურთ, კეთილი ინებონ და გაიხადონ საეკლესიო სამოსი და იმ პარტიაში მივიდნენ, საითკენაც გული და გონება მიუწევთ!

ძალზე მაღალი სასულიერო პირის პოლიტიკურ ავანტიურებში მონაწილეობა (პეტიციები, პოლიტიკური განცხადებები, აგრესიული ქმედებები და ა.შ.) მიუთითებს მასზედ, რომ ამ სასულიერო პირს ელემენტარული რამეები არა აქვს გააზრებული ან შეგნებული შემსრულებელია: იგი უპირველესად შეურაცხყოფს სარწმუნოებას, ზიანს აყენებს ეკლესიას და ხაზს უსვამს საკუთარ არაღვთისმოსაობას, რადგან სასულიერო პირის მენტალური კონსტრუქცია დიამეტრალურად განსხვავდება (უნდა განსხვავდებოდეს!) ყოფითი აზროვნების კონსტრუქციისგან!

მას შეუძლია იფიქროს ის, რასაც ფიქრობს, მაგრამ მას არ ყოფნის ჭკუა გაიაზროს მთავარი: მისი უჭკუო ანგაჟირება ეკლესიას უთხრის ძირს და აკნინებს მის ფუნქციას!
პოლიტიკურად ანგაჟირებული სასულიერო პირი - ეს ყველაზე საშიში მტერია ეკლესიისა, რადგან ხელს უწყობს მისი ავტორიტეტისა და გავლენის დაკარგვას!

ეკლესია პოლიტიკური პარტია არ არის - ეკლესია პოლიტიკაზე მაღლა დგას და როცა ძალზე მაღალ სასულიერო პირს ეს არ ესმის და პოლიტიკური თამაშებში მონაწილეობს, რომლის ღრმა კონტექსტებზე წარმოდგენა არა აქვს, - იგი სასაცილო და უბადრუკი ხდება!

ტრაგი-კომიკური სასულიერო პირი კი იმაზე უფრო დიდი ზიანის მომტანია, ვიდრე ეს ერთი შეხედვით ჩანს!

სულ ესაა!

დემურ გიორხელიძე,

ანალიტიკოსი

წყარო: Facebook-ი