ზოგადი განათლების სისტემა ლამისაა მთლიანად დაჭაობდეს. ის ცოდნის მიმცემ კი არა, მოსწავლეთა კლასში იძულებით დამაგრების და ასაკოვან პედაგოგთა სოციალური დაცვის უზარმაზარ სახლად იქცა. ათწლეულები მიდის და ვერცერთმა ხელისუფლებამ ვერ გადადგა რადიკალური ნაბიჯები. უკუღმა კი - რამდენიც გინდა. გამოვყოფდი ამ ხელისუფლების მიერ ერთ უკან გადადგმულ, თანაც უკუღმართ ნაბიჯს: ეს არის ,,მასწავლებელთა სახლების‘‘ იმ ფორმით ჩამოყალიბება, როგორითაც ის დღეს არის: სახელმწიფომ დააფინანსა არა მასწავლებელი, არამედ საკუთარი ე.წ. ,,მასწავლებელთა სახლი‘‘ (ანუ საკუთარი ჯიბე), რითაც ჯერ-ერთი, მთლიანად მოუსპო მასწავლებელს მისთვის სასურველი პროვაიდერის არჩევანის საშუალება, და მეორეც, აღადგინა კიდევ ერთი საბჭოური მონოპოლისტური სისტემა, რომლის შენახვისთვისაც ბიუჯეტიდან ათეულობით მილიონი იფლანგება. დაუყოვნებლივ არის გასაუქმებელი ეს მახინჯი სულ უფრო მზარდი, სახელმწიფო ბიუჯეტის წურბელა ახალი მონოპოლისტური ბიუროკრატია და თუ მაინცა და მაინც სახელმწიფო დაფინანსებაზეა საუბარი, უნდა აღდგეს ვაუჩერული სისტემით უშუალოდ მასწავლებლის დაფინანსების სისტემა. კი ბატონო, ჩადგეს ,,მასწავლებელთა სახლი‘‘ კონკურენტულ გარემოში და იარსებოს არა სახელმწიფო დაფინანსების, არამედ საკუთარი ნიჭისა და უნარის ხარჯზე! თუ არა და, ამ მიმართულებით არანაირი სახელმწიფო დაფინანსება არ არის საჭირო. მასწავლებლის შრომა უნდა გაიზომოს კლასში მუშაობის შედეგით და არა მხოლოდ სერტიფიკატების რაოდენობით. ამ შედეგის მისაღწევად კი მან თვითონ უნდა გადაწყვიტოს რა მიმართულებით ესაჭიროება პროფესიული ზრდა, რაც უნდა განახორციელოს საკუთარი ფინანსების ხარჯზე. სახელმწიფო დაფინანსება კი უნდა წავიდეს საფეხურების (კატეგორიების) ზრდასთან ერთად ხელფასის სოლიდური ზრდის მიმართულებით!!! სახელმწიფო თანხებს ასე კი ნუ ვფლანგავთ, არამედ მივცეთ, მაგალითად, მენტორ მასწავლებელს (რომელიც საქართველოში ჯერ-ჯერობით თურმე არ გვყოლია და ამ სისტემით უახლოეს ოთხ წელიწადში არც გვეყოლება) საწყის ეტაპზე 3 000 ლარი მაინც (მეტი თუ არა), ხოლო საფეხურებს შორის სხვაობა განვსაზღვროთ 500-500 ლარის ოდენობით და ნახავთ რა მოხდება! გვინდა ნორმალური მასწავლებელი? მივცეთ მას სოლიდური ხელფასი და კარიერული ზრდის (პარალელურად ხელფასის სოლიდურად ზრდის) რეალური მოტივაცია და მიზნის მისაღწევად ქმედების თავისუფლება. ის თვითონ დაიწყებს მოძრაობას საჭირო მიმართულებით. შეძლებს? დარჩება და გაიზრდება. ვერ შეძლებს? ჩარჩება ერთ ადგილზე და სისტემატურად ექნება დაბალი შედეგი, რის გამოც გონივრული ვადის გასვლის შემდეგ სკოლას უნდა მიეცეს უფლება მისი უკეთესი მასწავლებლით ჩანაცვლებისა. სხვაგვარად არაფერი გამოვა... ამ ხელისუფლებამ კი აიღო და მეორე უკუღმართი ნაბიჯიც გადადგა: ნაცვლად იმისა, რომ რეალურ საპენსიო პოლიტიკაზე იფიქროს, ოფიციალურად გამოუცხადა ისედაც ხანდაზმულ პედაგოგთა კორპუსს: ახალგაზრდები არ მჭირდება, 80 წლის ასაკამდე შეგიძლიათ იმუშაოთ, კაცი ხელს ვერ გახლებსო ... რა რეფორმაზეა საუბარი ყოველივე ამის შემდეგ???