როდესაც ილიაზე ვფიქრობ, ჩვენს ღმერთკაცისდარ ადამიანზე, მეჩვენება: იგი ბოლოს რადიკალურად შეიცვალა. რაღაც ისეთი თვალსაზრისები დაუშვა, რაც ადრე მისგან გამორიცხული იყო. იგი გახდა თითქოს დიმიტრი ყიფიანი, იგივე „თავდადებული“, „რაინდი, ურჩი მტრისასა“ (აკაკი) ჩვენ ეს შესაძლოა ბოლომდე ვერასოდეს გავიგოთ.

და დიმიტრი ყიფიანი რას ფიქრობდა?

ვიდრე მართლმადიდებელი მონარქი დგას დიდი ქვეყნის, რუსეთის იმპერიის სათავეში, სამყარო წესრიგშია. მაგრამ პრობლემა დიმიტრისთვის ნაძირალა მოხელე-ჩინოვნიკებშია. სწორედ ისინი უნდა დამარცხდნენ და ყველაფერი გამოსწორდება. ეს მიამიტური, ყოვლად აპოლიტიკური „ბაიკაა“ თითქოს. ილია ამას წესით ვერ გაიზიარებდა.

მე მგონი, როდესაც დაინახა სულმნათმა, რა ჯოჯოხეთური და ყოველივე ადამიანურის მკვლელი ძალები მოისწრაფოდნენ ძალაუფლებისკენ, თქვა: აი, ისევ ხელისუფლებაში მყოფნი ჯობიან ამ ჯოჯოხეთის ამონარწყევს - რომლებიც მომავალში ევროპას და რუსეთს სისხლში ჩაახშობენ ფაშისტებთან და ნაცისტებთან ერთად. მისმა გასაოცარმა სულმა ალბათ ეს ყველაფერი წამში განჭვრიტა. თან მრავალპარტიულობა დაუშვეს. ფასადი, ფასადი, იძახდა ლენინი, ეს მეფის და მისი „ოხრანკის“ სამეძავო სახლია.

წყეულო, ჯერ თუნდაც ფასადი ხომ უნდა იყოს, რომ თანდათან რეალობად იქცეს?

რა მოყვა ამას? უძახეს მოღალატე, სოციალური ბრძოლის იდეალთა გამყიდველი, თავადი, რომელიც თავის ფეოდალურ ძირებს დაუბრუნდა, ბანკირი და ბურჟუა, ოპორტუნისტი, გლეხთა მჩაგვრელი. და ბოლოს წიწამური. აი რა მოყვა მის შესვლას რუსეთის დუმაში.

მარტო ბოლშევიკს და ბოლშევიზოიდს არ აინტერესებს საარჩევნო რეფორმა, სასამართლო რეფორმა, ანტიკორუფციული რეფორმა, არც ზოგადად დემოკრატიის ინდექსი ქვეყანაში.

ბოლშევიკს აინტერესებს ან ყველაფერი, ან არაფერი.

ამ ყველაფრის ევოლუციური მიღწევა ბოლშევიკს არ ესაჭიროება. მოკლედ რა ვთქვა, მოყვარეს სახე ჩამოსტირის, მტერს უხარია.

კონსტანტინე გამსახურდია

წყარო: Facebook-ი